Czy twoje dziecko chodzi na palcach? I czy powinno cię to martwić?

 chodzenie na palcach

Chodzenie na palcach. Boso, w skarpetkach, a czasem nawet w bucikach. Czy takie zachowanie naszego dziecka powinno nas niepokoić? Na pewno nie powinniśmy tego lekceważyć i dla świętego spokoju skonsultować się z lekarzem.


Tematem zaczęłam interesować się od pewnego czasu. Moja półtoraroczna córeczka prawie cały czas tak chodzi. Rzadko zdarza się, żeby chodziła na całych stópkach. Dla mnie i dla mojego męża nie było to normalne. Dlatego zaczęłam czytać na ten temat i skonsultowałam się, jak to za każdym razem, gdy mnie coś martwiło, ze znajomą która jest pediatrą. Czego się dowiedziałam? Zaraz się dowiecie.

Dziecko stawiając pierwsze kroki robi to zawsze na palcach. To całkowicie naturalne. Ten sposób chodzenia pozwala utrzymać mu równowagę i pomaga w regulacji napięcia mięśni prostujących tułów. Jeśli chodzenie dziecka na palcach przeplatane jest ze stawianiem całej stopy na podłożu, nie ma powodu do niepokoju. Stąpanie na paluszkach, może być etapem w rozwoju sklepienia stopy u dziecka. Jest również świetnym ćwiczeniem na fizjologiczne płaskostopie, które mają dzieci nawet do trzeciego roku życia. Czasem zdarza się tak, że dziecko przyzwyczaja się do takiego chodu, w takiej sytuacji trzeba zachęcać go do prawidłowego ułożenia stóp. 

Po trzecim roku życia przyczyną chodzenia na palcach może być choroba. Mogą to być zaburzenia neurologiczne lub zaburzenia w rozwoju układu ruchu, czyli:
- obniżenie napięcia mięśniowego - hipotonia,
- wrodzone skrócenie ścięgien Achillesa,
- nadwrażliwość stóp na bodźce - dziecko podczas chodzenia odczuwa ból,
- zanik mięśni,
- autyzm.

Co dalej?
W zależności od przypadku stosuje się odpowiednie ćwiczenia, rehabilitację, operacje chirurgiczne, lub specjalne buty i wkładki ortopedyczne.

Podsumowując, chodzenie na palcach przez 1,5-roczne dziecko nie jest powodem do niepokoju. Jeśli jednak macie jakieś wątpliwości, czy chód na palcach waszego dziecka jest stanem prawidłowym, najlepiej poradźcie się lekarza. Ważne aby obserwować swoje dziecko i w porę zareagować.



Copyright © 2014 Dżastina - szczęśliwa mama , Blogger